Gevonden!!! … De Sage van Voorhout …..

Onderstaande oproep stond ruime tijd op de website van de HKV.
Omstreeks 1998 is de urn op nevenstaande foto door Joop Warmenhoven in de hal van het gemeentehuis in Voorhout tentoongesteld. De urn was in bruikleen afgestaan aan de gemeente. De urn, eigendom van Arie van der Hulst, is echter zoek. Hij zou ooit in de gemeentekluis hebben gestaan, maar is daar niet te vinden. Recente contacten met de gemeente hebben er ook niet toe geleid dat de urn boven water is gekomen. De verblijfplaats is en blijft onbekend.

Arie van der Hulst vond de urn/vaas/kookpot zo’n 40 jaar geleden tijdens het diepdelven in Oosthout, achter het Spectrum/Maregroep en de tennisbanen in een greppel. Op de scheiding van verschillende grondlagen vond hij naast botjes, een vuurhaard en as de urn. De urn wordt gedateerd op circa 150 jaar na Christus. Wanneer de urn gevonden zou worden, was deze voor de HKV bestemd.
Voor aanvang van de jaarvergadering op woensdag 16 maart 2011 werden het HKV-bestuur en de leden overvallen door wethouder Karin Lambregts en de pers. De wethouder verraste de aanwezigen met de vondst van de urn en onderstaande tekst. Na teruggave aan Van der Hulst, werd de urn direct aan HKV-voorzitter Frans van der Geer geschonken. Foto’s: Mariska de Graaff, Voorhout.

Zie de film van Unity TV Regionieuws 18 maart 2011 op 9.35 min.  Film

 

 

 

 

 


Geachte leden van de Historische Kring Voorhout,

Zoals u weet, zijn we gedurende een lange tijd een belangrijk historisch object kwijt. Een urn van wel 2000 jaar oud. Dit object was in eigendom van de Historische Kring Voorhout en in bruikleen gegeven aan de voormalige gemeente Voorhout. Tot mijn schrik en verbazing is de urn zoekgeraakt. En dat is iets wat niet had mogen gebeuren. Ik bied u hiervoor namens de gemeente mijn excuses aan. Uw vraag is steeds geweest waar is de urn gebleven en wat doet de gemeente eraan om deze weer te vinden? Ik heb u beloofd mijn uiterste best te doen om de urn weer boven water te krijgen. Ik ben hier nu aanwezig om verslag te doen van onze inspanningen. Over de urn en over onze inspanningen is zelfs een sage ontstaan. Die wil ik u niet onthouden.

De Sage van Voorhout

Heel lang geleden in een ver land … was er eens een urn, … een héééle oude urn. Maar ook een bijzondere urn. Hij was gevonden in de donkere grond op een afgelegen plek. De urn had zich daar aan het begin van de jaartelling verstopt. Het wapengekletter en de strijd van de Romeinen, de Kaninefaten, de Bataven en de Friezen werd hem teveel, want het was een heel vredelievende urn. Wel 2000 jaar lang zat hij in de grond te wachten op betere tijden, op vrede in de samenleving en … op een eerlijke vinder. Op een mooie dag liet de urn zich vinden, want hij vond het goed. De mensen leefden immers al vele jaren in harmonie samen in het kleine Voorhout. En alleen in zo’n samenleving wilde de urn zich laten zien.

De eerlijke vinder van de urn, de heer Van der Hulst, haalde de urn uit de donkere grond en zag de schoonheid en de waarde van het kostbare stuk. Hij schonk de urn met liefde aan de Historische Kring van Voorhout. Zij zouden er immers goed voor kunnen zorgen. De Historische Kring was in die tijd zo vriendelijk en vol vertrouwen om de urn een tijdje in bruikleen te geven aan de gemeente Voorhout. In het gemeentehuis werd een expositie georganiseerd en de urn belandde in een vitrinekast in de hal van het gemeentehuis. Zo kon hij worden vertoond aan iedereen die kennis wilde maken met de oude urn.

Maar … plotseling, … daar kwam de fusie van 2006 in zicht …. en weer dreigde wapengekletter… De Warmonders en de Sassenheimers waren in aantocht en brachten de Voorhouters in rep en roer … Ze waren bang dat ze gefusilieerd eehhh ik bedoel gefuseerd zouden worden. Nee!!! riepen de Voorhouters. Ja!!! riepen de Sassenheimers. En de Warmonders?? … Die moesten wel meedoen, want ze waren eigenlijk maar zo klein.

De urn zag alles gebeuren. Hij werd wanhopig, verdrietig en angstig dat het strijdperk en het wapengekletter van weleer weer terug zou komen. Toen niemand het zag, sloop hij stilletjes vanuit de vitrinekast naar een stil donker plekje in het gemeentehuis. Hij verstopte zich in een hoekje van de kluis, waar niémand de komende jaren zou komen. Het duurde jaren … en jaren … en jaren en de urn kwam niet terug. Tot groot verdriet van de eerlijke vinder en de Historische Kring Voorhout. Maar gelukkig … het wapengekletter van de fusie bleef uit. De Voorhouters, de Sassemers en de Warmonders konden het eigenlijk best goed met elkaar vinden. En de vrede was weerteruggekeerd. Samen lieten ze zich omdopen tot echte Teylingers!
Enkele wethouders en burgemeesters later trok de Historische Kring de stoute schoenen aan en vroeg nogmaals of de urn teruggegeven kon worden. Tot grote schrik van de nieuwe wethouder, … want WAAR WAS DE URN? Het werd een gezoek van je welste, maar nergens was de urn te vinden. Waar is hij toch gebleven? iedereen werd ingeschakeld, want kostte wat het kost … de urn moest teruggegeven worden.
“Hij stond jaren bij de burgemeester op de kamer,” riep de één. “Volgens mij heeft de schoonmaakster hem per ongeluk in stukjes laten vallen,” riep de ander.
“Ik heb nog wel een urn in mijn tuin staan, die mogen ze wel hebben,” riep weer een ander. Maar niemand kon met een goede oplossing komen. … Toen bleef het weer stil rondom de urn en niemand wist meer iets te verzinnen.
“Toch mag dit niet het einde van het verhaal zijn!” riep de wethouder wanhopig. WIE WEET WAAR DEZE URN IS GEBLEVEN? Nogmaals deed ze een dringende oproep en toonde nogmaals de foto van de urn samen met de eerlijke vinder.

De urn, die nog steeds diep in het donkere hoekje ergens in de kluis van het gemeentehuis zat, werd opgeschrikt door al dat tumult. “Het wordt weer tijd dat ik te voorschijn kom,” dacht hij. Heel vreemd, … maar door de gedachte van de urn werd een trouwe ambtenaar als het ware naar het donkere hoekje in de kluis getrókken en hij vond de urn daar. In perfecte staat. Zo kon de wethouder en de eerlijke vinder de urn weer teruggeven aan de rechtmatige eigenaar, de Historische Kring Voorhout. Iedereen was blij en opgelucht over de goede afloop … Natuurlijk werd deze gevierd met koffie en iets lekkers.

Vanaf die tijd houden de Teylingers de urn goed in de gaten en blijven ze met elkaar in goede harmonie.

Want … loeren ruzie en strijd, dan raak je de urn zo weer kwijt.

Zo is de urn door deze legende een symbool geworden van vrede en saamhorigheid in Teylingen.